(شاہد بخاری)
معروف براڈ کاسٹر اور شاعروادیب اسلام شاہ لکھتے ہیں:
”اوہناں دے ایس کلام نوں تک کے ایہ مننا پیندا اے جے اوہ پنجابی شاعری نوں اپنی علمیت نال مالا مال کر رہے نیں۔ایڈی وڈی شخصیت دا پنجابی شاعری ول توجہ دینا پنجابی ادب لئی اک سرمایہ تے ایس ادب وچ خوبصورت وادھا اے۔اوہناں دے سارے کلام نوں پڑھن توں بعد کسے دے گمان وچ وی ایہ گل نہیں آؤندی پئی ایس بصیرت افروز کلام دا مالک بصارت توں محروم اے۔ ایہ زمانے دے لوکاں دیاں بند اکھیاں نوں کھولن والا، دلاں دیاں گہرائیاں وچ اُترن والاشاعر اے۔ ایہدے شعراں توں ایہ لبھدا اے۔جے ایہدے سینے اندر اَگ دا اک سمندر اے۔ایہناں دا نورِ بصیرت عام ہو جاوے تے انساناں دے سارے دکھ مُک جان“
مشہور پنجابی شاعر آتش کیانی کچھ یوں اپنے خیالات کا اظہار کرتے ہیں:
”اوہناں دیاں پنجابی غزلاں سویر انٹر نیشنل لاہور، لکھاری لاہور، لہراں لاہور تے سانجھاں لاہور دے نال نال، اجیت انڈیا تے اجیت کینڈا وچ وی شائع ہو یاں، اجیت، کینڈا، یورپ، امریکا تے انڈیا وچوں شائع ہوون والا سبھ توں وڈھا پنجابی پر چا اے، پاکستان اچ راقم نوں ای ڈاکٹر درشن سنگھ اپنے اخبار دا نمائندہ مقرر کیتا اے، کینڈا وسدے بہت وڈھے پنجابی سیوک تے کالم نگار سید آصف شاہکار اوہناں دا کلام ”اجیت“ اچ پڑھ کے راقم نوں لکھیاسی کہ میں تسلیم نئیں کر سکدا کہ ڈاکٹر اقبال ہوراں دی مادری زبان پنجابی نئیں۔ کیوں کہ اینی نروئی پنجابی صرف اہلِ زبان ای لکھ سکدے نیں فر پنجابی بحراں تے شبداں اتے اوہناں دی پکڑ وی کسے پکے پیڈھے پنجابی لکھاری ورگی اے۔۔۔۔۔۔۔ڈاکٹر اقبال ہورا ں بڑیاں سندر پنجابی نظماں لکھیاں نیں جو پنجابی وچ اوہناں دی ای پچھا ن ہون گیاں“
منتخب اشعار
ہنیری آندی اے فیر آ کے ٹُر وی جاندی اے
حیاتی روگ بناوں دی کوئی لوڑ نہیں
اوہ آپ سوہنا اے ہر شے نوں سوہنا کردئے گا
ایہ کندھا ں بُو ہے سجاوں دی کوئی لوڑ نہیں
مینوں مال تے جان وی پیارے نیں پر بوہا کُھلا رکھنا واں
جہڑا مال تے جان دا مالک اے اوہ پھیرا پاوے کدے کدے
مینوں ہور تے کوئی خوف نئیں میں پتھر ہونوں ڈرنا واں
کوئی زخم لگاوے کدے کدے‘ کوئی تیر چلاوے کدے کدے
۔۔۔

میں پھُلاں دا پُجاری آں مری جند جان وکھری اے
میں اکھراں دا کھڈاری آں مری جند جان وکھری اے
کوئی بخشیش بی بی جی! کوئی خیرات باؤ جی!
میں چاہت دا بھکاری آں مری جند جان وکھری اے
۔۔۔۔
جے ڈِگ پئے آں مری جان! اُٹھ وی جاواں گے
اسانوں حوصلے ڈھاوں دی کوئی لوڑ نہیں
۔۔۔۔
ایہ اکھیاں بنیاں نوٹں نوں
جہڑا ویکھی جاندا کملا اے
۔۔۔۔
سدھراں مار مکایا اے
سفنیاں ڈھیر ستایا اے
۔۔۔۔
میں اپنیاں ساریاں لکھتاں وچ
کوئی گل سیانی لبھنا واں
برسات وی آندی جاندی اے، بدل وی گجدے وجدے نیں
مری ورھیاں سڑدی دھرتی دی کوئی تریہ بجھاوے کدے کدے
۔۔۔۔
مرے کولوں لنگھ گئی لاری میں بیٹھا ویہندا رہ گیا
سب بہ گئے وارو واری میں بیٹھا ویہندا رہ گیا
چڑھاون مینوں سولی تے بھلے قاضی جی، ملاں جی
نہ نوری آں نہ ناری آں، مری جند جان وکھری اے
۔۔۔۔
تیری یاداں دے پھل مہکن میں جا گلزار کیہ کرنا
مرے گھر وچ بڑی رونق، میں جا کے باہر کیہ کرنا
دل اوس دا آلہنا اپنا جدوں آوے جدوں جاوے
اسیں آں پیار دے پنچھی اساں بن پیار کیہ کرنا
۔۔۔۔۔
ویکھ پڑھاکو پچھے رہ گئے
بے استادا نمبر لے گیا
چند منظومات:
پریم نگر
سورج کملا جھلا شوہدا
ساڈے کمرے جھاتیاں مارے
سانوں اٹھاوے
سانوں جگاوے
پریم دی رِیتاں ایہ کیہ جانے
پریم نگر وچ دن تے راتا ں اِکو جہے
منٹاں گھنٹے سال مہینے سب اِکسارے
پریمی اپنی مرضی سوندے
پریمی اپنی مرضی اٹھدے
سورج کملا جھلا شوہدا
پریم نگر دی ریت کیہ جانے
پیار،پریم،پریت کیہ جانے
٭٭
بُجھارت
میں بُجھ لئی سی اوہدی بجھارت
فیر اوہ بں گئی آپ بجھارت
جہنے بُجھ لئی اوہدی بں گئی
٭٭
ایہ کیہ ہویا
ویلے دی جھولی اے خالی
بابے دا دے
سب کجھ لے گئے
ساڈے واسطے
سفنے رہ گئے
٭٭
پیا ر دی جُھگی
میں سوچدا رہناں
کیہ سن اوہ دن
کیہ سن راتاں
جدوں اسی ساں پیار توں وانجھے
اودوں اسی ساں ماں دُدھ پیندے بال ایانے
یا سُتے ساں غاراں اندر لمی نیندر
فِر انج ہویا پیار دا ہارن کن وچ وجیا
لہو رگاں وچ نسیا بھجیا
سانوں لگیا پیار دی جھگی دنیا ساری
ہں اسانوں کم نہیں کوئی
ہں اسانوں غم نہیں کوئی
آ اک دوجے نوں رج تکیے
کھوٹ ذرا نہ دل وچ رکھیے
سچا پیار کدے نہیں گھٹ دا
اپنی راہوں کدے نہیں ہٹ دا
٭٭
خا لی جھولی
اوہنے پچھیا،
”پیار کرن نوں وگ ٹُریا ایں، پلے کیہ اے؟“
من دا سونا؟ تن دی چاندی؟
سچ دے سکے؟ حق دے ہیرے؟
”کھیچل نہ کر، کجھ نہیں لبھنا!“
٭٭
یاراں نال بہاراں
پھُل کھڑے تے واواں وگیاں چن تارے مدہوش
موسم دے بُلھاں دے اُتے مِٹھے پریم دے گیت
شام سویرے دے ہتھاں وچ پُھلاں بھری چنگیر
پر میں تیرے پیار دا روگی ہرشے توں بے زار
تیرے باجھوں دِسدا سجنا، ہر پھُل مینوں خار
٭٭
دِل کافر
دل کافر دیاں وکھریاں ریتاں
وکھرے صوم صلات
دل کافر کدے مومن ہویا؟
چڑھ گیا سولی تے
دل کافر کدے گوڈے ٹیکے؟
پی گیا زہر دا جام
دل کافر نے اپنی کیتی
چھڈے تخت تے تاج
دل کافر دی اپنی دنیا
اپنا اوس دا راج
٭٭
ہور کتھائیں متھا لا
موتے انج نہ چؤڑی ہو
انج نہ گدڑ بھبکی لا
ماریاں تیرے مریا کون؟
ڈینے تیری ہستی کیہ؟
نیندر وی اے تیرے ہار
دیوے جند نوں چین قرار
جہڑے تیرے ہتھوں گئے
اوہ تے لافانی ہو گئے
میرے نال نہ بھنڈ ی پا
ہور کتھائیں متھا لا
٭٭
حُسن دی د یوی
اک مٹیار حسن دی دیوی
کلم کلی
دل دی جھلی
بیٹھی فصلاں وڈ ھدی سی او
نالے نالے
دکھاں والے
ماہیے گاندی جاندی سی
خورے کہڑی بولی سی اوہ
خورے کیہ سن بول
میں اوہدی اکھاں توں اوہلے
اوہنوں سن دا جاندا ساں